ตลอดหนึ่งปีครึ่ง ฉันแอบคบหากับผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว แต่เมื่อภรรยาของเขาปรากฏตัวที่หน้าห้องพักโรงแรมอย่างไม่คาดคิด ฉันคิดว่าเธอจะต้องอาละวาดแน่ ๆ ทว่าคำพูดแรกของเธอกลับทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ…

วิชัยปิดประตูห้องพัก

เขาปิดมันแรงเสียจนฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังพยายามขังความจริงทั้งหมดไว้ภายในห้อง

“นี่มันไร้สาระสิ้นดี” เขาพูด “สุภา คุณกำลังทำเรื่องส่วนตัวให้กลายเป็นเรื่องใหญ่”

“เรื่องส่วนตัวอย่างนั้นหรือ?” เธอทวนคำ

แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานเล็ก ๆ

ส่วนฉันยังยืนอยู่ข้างเตียง โดยถือหลักฐานการโอนเงินไว้ในมือ

เจ็ดเดือนก่อนหน้านั้น ฉันกำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต

แม่ของฉันอายุแปดสิบเอ็ดปี ลื่นล้มในบ้านจนกระดูกสะโพกหัก

หลังผ่าตัด แม่ต้องมีคนคอยช่วยเหลือแทบทุกวัน

ในเวลาเดียวกัน บริษัทที่ฉันทำงานอยู่ก็ประสบปัญหาทางการเงินและลดชั่วโมงทำงานของพนักงาน

ฉันทำงานด้านธุรการในบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

รายได้ของฉันลดลงมาก

ห้องน้ำในบ้านแม่จำเป็นต้องปรับปรุงให้เหมาะกับผู้สูงอายุที่เดินไม่สะดวก

ฉันสอบถามเรื่องความช่วยเหลือจากหน่วยงานท้องถิ่นแล้ว แต่ยังมีค่าใช้จ่ายอีกหลายอย่างที่ต้องรับผิดชอบเอง

ฉันเริ่มค้างชำระค่าใช้จ่ายบางรายการ

คืนหนึ่ง วิชัยสังเกตเห็นว่าฉันเครียดมาก

“มาลี ผมมีเงินเก็บอยู่บ้าง” เขาบอก

“ให้ผมช่วยเถอะ”

ตอนแรกฉันปฏิเสธ

แต่เขายืนยันหนักแน่น

“ถ้าเป็นผมเดือดร้อน คุณก็คงช่วยเหมือนกัน”

สุดท้ายฉันยอมรับเงิน 180,000 บาท

เราตกลงกันว่าฉันจะทยอยคืนเมื่อสถานการณ์ทางการเงินดีขึ้น

ถึงวันนั้นฉันคืนเขาไปแล้ว 45,000 บาท

สุภาถามฉันว่า

“เขาเคยบอกไหมว่าเอาเงินมาจากไหน?”

“เขาบอกว่าเป็นเงินเก็บของเขาค่ะ”

เธอพยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย

“ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าเขาต้องพูดแบบนั้น”

วิชัยยกมือเสยผม

“มันเป็นเงินของครอบครัว ผมก็ทำงานหาเงินเข้าบ้านเหมือนกัน”

“คุณรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่”

สุภาหยิบเอกสารอีกแผ่นออกมา

มันเป็นรายการเดินบัญชีธนาคาร

“นี่คือบัญชีเงินออมของแพรว ลูกสาวเรา”

ฉันรู้สึกร้อนวูบไปทั้งใบหน้า

“อะไรนะคะ?”

“แพรวเก็บเงินมาหลายปี ทั้งเงินวันเกิด เงินที่ปู่ย่าตายายให้ และเงินที่เราค่อย ๆ ฝากไว้ให้ทุกเดือน”

สุภาสูดลมหายใจลึก

“ลูกตั้งใจจะเก็บไว้เรียนต่อ และอยากใช้เงินบางส่วนไปเข้าค่ายภาษาอังกฤษในต่างประเทศ”

วิชัยส่ายหน้า

“ผมแค่ยืมมาใช้ชั่วคราว”

“โดยไม่บอกฉัน และไม่บอกลูก”

“ผมตั้งใจจะคืนก่อนใครรู้”

สุภาหัวเราะสั้น ๆ

แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความสุขอยู่เลย

“แต่ลูกเรารู้แล้ว”

ฉันต้องนั่งลงบนขอบเตียง

“วิชัย คุณเอาเงินของลูกสาวมาให้ฉันอย่างนั้นหรือ?”

เขาไม่ตอบทันที

ก่อนจะพูดว่า

“ผมแค่อยากช่วยคุณ มันผิดด้วยหรือ?”

ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

สิ่งที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่แค่การโกหก

แต่เป็นการที่เขาดูเชื่อจริง ๆ ว่าความตั้งใจดีของตัวเองสามารถใช้เป็นข้อแก้ตัวได้ทุกอย่าง

“คุณควรบอกความจริงฉัน”

“ถ้าผมบอก คุณก็คงไม่รับเงิน”

“แน่นอนว่าฉันไม่รับ!”

เป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่ฉันขึ้นเสียง

สุภาหันมามองฉัน

“เรื่องนั้นฉันเชื่อคุณ”

คำพูดของเธอกลับทำให้ฉันเจ็บยิ่งกว่าการถูกต่อว่า

เพราะมันไม่ได้ฟังดูอบอุ่น

มันเป็นเพียงเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่เหนื่อยล้าเหลือเกิน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฉันถามว่า

“คุณรู้เรื่องฉันมานานแค่ไหนแล้วคะ?”

สุภาวางมือลงบนตัก

“ประมาณแปดเดือน”

วิชัยเงยหน้าขึ้นทันที

“คุณรู้มาตลอดอย่างนั้นหรือ?”

“ตอนแรกฉันแค่สงสัย แล้ววันหนึ่งฉันเห็นข้อความบนแท็บเล็ตของคุณ คุณลืมออกจากระบบ”

เขาทำท่าจะขัดจังหวะ แต่เธอยกมือห้าม

“ฉันไม่ได้แอบค้นของคุณ วิชัย แพรวจะใช้แท็บเล็ตค้นข้อมูลสำหรับการบ้าน”

สุภาหยุดพูดไปชั่วขณะ

“พอลูกเปิดหน้าจอ ข้อความจากมาลีก็ปรากฏขึ้น”

ท้องของฉันบิดเกร็ง

ฉันจำข้อความนั้นได้ดี

คิดถึงคุณจัง หวังว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันทั้งคืนอีกเร็ว ๆ นี้

ฉันส่งมันไปในวันอังคารธรรมดาวันหนึ่ง

โดยไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครอื่นได้อ่าน

“แพรวถามฉันว่าทำไมผู้หญิงที่ไม่รู้จักถึงส่งข้อความแบบนี้มาหาพ่อ” สุภาพูดต่อ

วิชัยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัว

“แล้วทำไมคุณไม่บอกผม?”

“เพราะลูกขอร้องไม่ให้ฉันพูด ลูกกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าเราจับได้ คุณจะทิ้งพวกเราไปตลอดกาล”

ฉันก้มหน้าลง

ก่อนคืนนั้น ลูกทั้งสองคนของวิชัยเป็นเพียงชื่อที่เขาเอ่ยถึงเป็นครั้งคราว

แพรวชอบเล่นแบดมินตัน

ภูมิชอบฟุตบอลและสามารถพูดเรื่องทีมโปรดได้เป็นชั่วโมง

ครั้งหนึ่งฉันยังเคยช่วยวิชัยเลือกของขวัญวันเกิดให้ภูมิ เพราะเขาเกือบลืมวันเกิดลูกชาย

ตอนนี้ฉันเพิ่งเข้าใจว่าตัวเองรู้จักชีวิตจริงของครอบครัวนี้น้อยเพียงใด

สุภาลุกขึ้นยืน

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อด่าคุณนะ มาลี”

“แล้วคุณมาทำไมคะ?”

“เพื่อให้แน่ใจว่าคุณรู้หรือไม่ว่าเงินมาจากไหน”

เธอหันไปหาสามี

“และเพื่อให้เขาเลิกเล่าเรื่องคนละแบบกับทุกคนเสียที”

เธอหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา

“ภายในวันจันทร์ ฉันต้องเห็นรายการเดินบัญชีทั้งหมด แล้วเราค่อยคุยกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

วิชัยลุกพรวด

“คุณจะทำลายชีวิตคู่ของเราแบบนี้ไม่ได้!”

สุภาหยุดตรงประตู

“ไม่หรอก วิชัย คนที่ทำลายมันไม่ใช่ฉัน”

เธอมองฉันเป็นครั้งสุดท้าย

“ฉันไม่อยากให้คุณต้องเจอสิ่งที่ฉันเจอ แต่หวังว่าต่อจากนี้คุณจะไม่เชื่อทุกอย่างที่เขาพูดอีก”

แล้วเธอก็เดินออกไป

วิชัยยืนอยู่กลางห้อง

เราสองคนเงียบไปนาน

สุดท้ายฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมา

“มาลี อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรตอนนี้เลย”

ฉันมองหน้าเขา

“คุณเอาเงินเก็บของลูกสาวมาให้ฉัน”

“ผมจะคืนให้”

“มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน”

“แล้วคุณจะให้ผมพูดอะไร?”

ฉันนึกถึงทุกคืนที่เขาเล่าว่าตัวเองไม่มีความสุขที่บ้าน

นึกถึงคำพูดที่เขาใช้บรรยายสุภาว่าเป็นผู้หญิงเย็นชาและไม่สนใจเขา

นึกถึงคำสัญญาว่าสักวันหนึ่งเราจะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน

“บอกความจริงฉันสักครั้งเถอะ คุณเคยตั้งใจจะเลิกกับภรรยาจริง ๆ ไหม?”

วิชัยก้มหน้าลง

ท่าทางเล็กน้อยนั้นตอบทุกคำถามของฉันแล้ว

ฉันออกจากโรงแรมโดยไม่กล่าวลา

เมื่อขึ้นรถ ฉันนั่งนิ่งอยู่นานก่อนจะสตาร์ตเครื่อง

จากนั้นจึงโทรหาลูกสาว

ลูกสาวของฉันชื่อฝน อายุยี่สิบเก้าปี อาศัยอยู่กับสามีในกรุงเทพฯ

เราสนิทกันมาตลอด

แต่ฉันไม่เคยเล่าความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับวิชัยให้เธอฟัง

เธอรู้เพียงว่าฉันกำลังคบหากับใครบางคน

“แม่? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

ฉันพยายามตอบ

แต่กลับร้องไห้ออกมา

ฝนฟังฉันเล่าทุกอย่าง

แม้แต่เรื่องที่ฉันละอายใจที่สุด

เมื่อฉันพูดจบ ปลายสายก็เงียบไปพักหนึ่ง

จากนั้นลูกสาวถามว่า

“แม่ ทำไมแม่ถึงพยายามบอกตัวเองมาตลอดว่าภรรยาเขาไม่สำคัญ?”

ฉันไม่มีคำตอบ

“แม่ไม่อยากอยู่คนเดียว” ฉันกระซิบในที่สุด

ฝนถอนหายใจ

“หนูเข้าใจนะ แต่แม่ไม่จำเป็นต้องทำให้คนอื่นทุกข์ใจเพื่อให้ตัวเองไม่เหงาหรอก”

คำพูดนั้นไม่ได้โหดร้าย

และเพราะอย่างนั้นเอง มันจึงเจ็บลึกเข้าไปในใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตรวจดูเงินเก็บทั้งหมด

ในบัญชีมีเงินอยู่ประมาณ 100,000 บาท

ก่อนหน้านั้นฉันคืนวิชัยไปแล้ว 45,000 บาท

ฉันตัดสินใจว่าจะหาเงินส่วนที่เหลือมาคืนให้เร็วที่สุด

ฉันถอนเงินจากบัญชีฝากประจำส่วนหนึ่ง และวางแผนลดค่าใช้จ่ายในช่วงหลายเดือนต่อจากนั้น

สองวันต่อมา ฉันส่งข้อความถึงสุภา

ฉันได้เบอร์ของเธอมาจากข้อมูลติดต่อที่เผยแพร่ไว้ของกิจการเล็ก ๆ ที่เธอช่วยดูแล

ฉันอธิบายว่าไม่เคยรู้ที่มาของเงิน และต้องการคืนทั้งหมด

ฉันไม่ได้คาดหวังคำตอบ

แต่เย็นวันต่อมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“สุภาพูดค่ะ”

น้ำเสียงของเธอสงบ

“ฉันอ่านข้อความของคุณแล้ว”

“ฉันเสียใจจริง ๆ ค่ะ” ฉันพูด

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

“ฉันยังไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้หรือเปล่า”

“ฉันเข้าใจค่ะ”

“แต่ฉันอยากบอกคุณอย่างหนึ่ง อย่าโอนเงินคืนให้วิชัย”

ฉันนั่งลงทันที

“ทำไมคะ?”

“เขายอมรับแล้วว่าเงินที่คุณเคยคืนให้เขา ไม่ได้ถูกนำกลับเข้าบัญชีของแพรว”

ฉันรู้สึกแน่นหน้าอก

“แล้วเขาเอาไปทำอะไร?”

“เขาบอกว่าเอาไปจ่ายหนี้ค้างบางอย่าง”

ฉันหลับตาลง

“ฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีของแพรวโดยตรงค่ะ”

“ขอบคุณ”

จากนั้นสุภาก็ถามสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด

“วิชัยเคยบอกคุณไหมว่าเรานอนแยกห้องกันมาหลายปีแล้ว?”

“เคยค่ะ”

“เรื่องนั้นเป็นความจริง”

ฉันประหลาดใจ

“แต่ไม่ใช่เพราะเหตุผลที่เขาคงเล่าให้คุณฟัง”

เธออธิบายว่าเมื่อหลายปีก่อน วิชัยเคยเข้ารับการผ่าตัด

หลังจากนั้นเขามีปัญหาการนอนหลับอยู่หลายเดือน

ขณะเดียวกันสุภาต้องออกไปทำงานแต่เช้าที่ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ

ทั้งคู่จึงตกลงนอนแยกห้องเพื่อให้ต่างฝ่ายได้พักผ่อน

ต่อมาก็กลายเป็นความเคยชิน

“ชีวิตคู่ของเรามีปัญหา” สุภาพูด

“แน่นอนว่ามี อยู่ด้วยกันมายี่สิบสามปี ไม่มีใครมีความสุขทุกวันหรอก”

เธอสูดลมหายใจลึก

“แต่เมื่อหนึ่งปีครึ่งก่อน ฉันยังเชื่อว่าเราสองคนกำลังพยายามแก้ปัญหาไปด้วยกัน”

ฉันนึกถึงเรื่องที่วิชัยเคยเล่า

เขาบอกว่าสุภาไม่สนใจเขามานานแล้ว

ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยว่าบทสนทนาของเรากี่ครั้งกันที่ตั้งอยู่บนความจริงเพียงครึ่งเดียว

“สุภา ฉันย้อนกลับไปแก้สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้”

“ใช่” เธอตอบ “ไม่มีใครทำได้”

หลังจากการสนทนาครั้งนั้น ฉันลบเบอร์วิชัยออกจากโทรศัพท์

แต่เรื่องราวยังไม่จบ

สามสัปดาห์ต่อมา เขามาปรากฏตัวหน้าห้องพักของฉัน

เขาดูเหนื่อยล้าและทรุดโทรม

เสื้อเชิ้ตยับย่น ใต้ตามีรอยคล้ำชัดเจน

“มาลี เราต้องคุยกัน”

“ไม่ค่ะ วิชัย”

“สุภาอยากให้ผมย้ายออกจากบ้าน”

ฉันยืนอยู่ตรงประตู

“นั่นเป็นเรื่องที่คุณสองคนต้องจัดการกันเอง”

“เธอไปปรึกษาทนายแล้วด้วย”

“ฉันหวังว่าพวกคุณจะตกลงกันได้ด้วยดี”

เขามองฉันอย่างไม่เชื่อสายตา

“คุณพูดเหมือนเธอไม่มีผิด”

เมื่อก่อนคำพูดแบบนั้นคงทำให้ฉันเจ็บ

แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเพียงเศร้า

“วิชัย ฉันไว้ใจคุณ แต่คุณโกหกฉัน คุณเอาเงินเก็บของลูกสาวมาใช้ และฉันก็ไม่เชื่ออีกแล้วว่าคุณเคยคิดจะเลิกกับสุภาจริง ๆ”

เขาอ้าปาก

แล้วก็หุบลง

ในที่สุดเขาพูดเบา ๆ

“ผมไม่อยากเสียใครไปเลยสักคน”

“คุณก็เลยโกหกทุกคน”

เขามองฉันอยู่นาน

“แต่คุณรักผมนี่”

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบ

“แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป”

ฉันปิดประตู

เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ห้องของฉันไม่รู้สึกว่างเปล่า

มันกลับรู้สึกสงบ

ในเดือนธันวาคม ฉันได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง

ผู้ส่งคือสุภา วัฒนกุล

ฉันนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวแล้วเปิดซอง

ข้างในเป็นข้อความสั้น ๆ ที่เขียนด้วยลายมือ

ถึงคุณมาลี

เงินทั้งหมดได้กลับเข้าบัญชีของแพรวเรียบร้อยแล้ว ฉันอยากขอบคุณคุณในเรื่องนี้

วิชัยย้ายออกจากบ้านแล้ว เรากำลังพยายามจัดการเรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับลูกทั้งสองอย่างสงบที่สุด

แต่ที่ฉันเขียนจดหมายมาจริง ๆ เป็นเพราะอีกเรื่องหนึ่ง

ไม่กี่วันก่อน แพรวรู้ว่าเงินเก็บของตัวเองได้รับคืนแล้ว และรู้ด้วยว่าคุณไม่ทราบว่าเงินนั้นมาจากไหน

ลูกถามฉันว่าฉันเกลียดคุณหรือเปล่า

ฉันตอบลูกว่า บางครั้งผู้ใหญ่ก็ทำสิ่งที่ทำร้ายคนอื่น แต่ทุกคนต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของตัวเอง

ฉันไม่รู้ว่าอีกหลายเดือนข้างหน้าฉันจะรู้สึกอย่างไร

แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้ฉันโล่งใจที่สุด คือครอบครัวเราไม่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางคำโกหกอีกแล้ว

สุภา

ฉันอ่านจดหมายนั้นหลายรอบ

ก่อนเก็บไว้ในลิ้นชักห้องครัว

ไม่ใช่เพราะคิดว่าตัวเองได้รับการให้อภัยแล้ว

ฉันไม่มีสิทธิ์คาดหวังเช่นนั้น

ฉันเก็บมันไว้เพื่อเตือนใจว่า เบื้องหลังความสัมพันธ์ลับ ๆ ทุกครั้ง มีคนอื่นที่เราอาจไม่เคยพบหน้าอยู่ด้วย

และชีวิตของคนเหล่านั้นก็อาจเปลี่ยนไปตลอดกาล

เดือนมกราคม แม่ถามฉันว่าทำไมช่วงนี้ถึงเงียบผิดปกติ

แม่ฟื้นตัวจากการผ่าตัดได้ดีขึ้นมาก และสามารถเดินระยะสั้น ๆ โดยใช้เครื่องช่วยเดิน

เรานั่งดื่มชากันที่โต๊ะในครัวของแม่

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก?”

เป็นครั้งแรกที่ฉันเล่าเรื่องวิชัยให้แม่ฟัง

ไม่ได้เล่าทุกรายละเอียด

แต่เล่ามากพอให้แม่เข้าใจ

แม่ฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

เมื่อฉันพูดจบ แม่ถามว่า

“ตอนอยู่กับเขา ลูกมีความสุขไหม?”

ฉันคิดอยู่นาน

“บางครั้งค่ะ”

“แล้วเวลาอื่นล่ะ?”

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง

“หนูก็รอว่าเมื่อไหร่เขาจะมีเวลาให้”

แม่พยักหน้าช้า ๆ

“ฟังดูเป็นความสุขที่โดดเดี่ยวเหลือเกินนะ”

ฉันยิ้มทั้งน้ำตา

แม่เอื้อมมือมาจับมือฉัน

“เราคิดถึงใครสักคนได้ แม้จะรู้ว่าชีวิตเราจะดีกว่าถ้าไม่มีเขา”

หลายเดือนต่อมา ฉันค่อย ๆ เริ่มสร้างชีวิตของตัวเองขึ้นใหม่

ฉันรับงานเพิ่ม ไปเยี่ยมฝนบ่อยขึ้น และสมัครเข้ากลุ่มเดินออกกำลังกายในชุมชน

ฉันได้รู้จักผู้คนใหม่ ๆ ที่ไม่รู้เรื่องอดีตของฉัน

มันทำให้รู้สึกดี

บางครั้งฉันยังนึกถึงวิชัย

โดยเฉพาะวันอาทิตย์

เพราะเมื่อก่อนเขามักโทรหาฉันอย่างลับ ๆ ในวันนั้น

แต่ฉันไม่เคยโทรกลับไปอีกเลย

บ่ายวันหนึ่งในเดือนเมษายน ฉันบังเอิญพบสุภาที่ร้านหนังสือในกรุงเทพฯ

เธอกำลังยืนเลือกหนังสือเกี่ยวกับการปลูกต้นไม้

ฉันจำเธอได้ทันที

เธอดูสงบกว่าคืนนั้นที่โรงแรมมาก

“คุณสุภา?”

เธอหันมา

เรามองหน้ากันเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที

“คุณมาลี”

ฉันกำลังจะเดินผ่านไป แต่เธอกลับถามว่า

“คุณแม่ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฉันประหลาดใจ

แล้วจึงนึกได้ว่าเคยเล่าเรื่องการผ่าตัดของแม่ให้เธอฟังทางโทรศัพท์

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ตอนนี้เริ่มดูแลต้นไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ได้แล้ว”

สุภายิ้ม

“ดีใจด้วยนะคะ”

เรายืนกันอย่างเก้อเขินอยู่พักหนึ่ง

สุดท้ายฉันพูดว่า

“ฉันเก็บจดหมายของคุณไว้นะคะ”

เธอพยักหน้า

“ฉันลังเลอยู่นานว่าจะส่งดีไหม”

“แล้วทำไมถึงตัดสินใจส่งคะ?”

สุภาก้มมองหนังสือในมือ

“เพราะฉันไม่อยากให้ลูกสาวโตขึ้นมาโดยคิดว่าผู้หญิงสองคนต้องเกลียดกันเพราะผู้ชายคนหนึ่ง”

ฉันรู้สึกจุกในลำคอ

“แพรวเป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ เริ่มพูดกับพ่ออีกครั้ง ถึงจะยังระวังตัวอยู่มากก็ตาม”

“แล้วภูมิล่ะคะ?”

“ก็คิดถึงพ่อค่ะ เราพยายามจัดเวลาให้พ่อกับลูกได้เจอกันสม่ำเสมอ”

จากนั้นเธอมองตรงมาที่ฉัน

“อีกอย่าง ฉันเพิ่งรู้ว่าวิชัยเคยเล่าให้คุณฟังว่าฉันชอบควบคุมเขาและห้ามเขาทำทุกอย่าง”

ฉันพยักหน้าอย่างละอาย

“ค่ะ”

“เขาก็เล่าเรื่องคล้าย ๆ กันเกี่ยวกับคุณให้ฉันฟัง”

ฉันมองเธอด้วยความตกใจ

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ตอนฉันถามว่าทำไมเขาไม่ยอมพูดความจริง เขาบอกว่าคุณกดดันให้เขาทิ้งครอบครัว”

ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ฉันไม่เคยบังคับให้วิชัยหย่า

ตรงกันข้าม ฉันมักหลีกเลี่ยงการพูดถึงอนาคต เพราะเขาจะหงุดหงิดทุกครั้งที่ฉันถาม

สุภาสังเกตเห็นความตกใจของฉัน

“ฉันเชื่อว่าคุณไม่รู้เรื่องนี้”

เธอวางหนังสือกลับบนชั้น

“รู้ไหมว่าอะไรช่วยให้ฉันผ่านเรื่องทั้งหมดมาได้มากที่สุด?”

ฉันส่ายหน้า

“การเลิกถามตัวเองว่าเขารักใครมากกว่ากัน”

เธอหยุดเล็กน้อย

“คำถามสำคัญไม่เคยเป็นว่าเขารักใคร แต่เป็นว่าเขาปฏิบัติต่อคนที่ไว้ใจเขาอย่างไรต่างหาก”

จากนั้นเธอกล่าวลา

ฉันยืนนิ่งอยู่ระหว่างชั้นหนังสืออีกพักใหญ่

เย็นวันนั้นฉันไปกินข้าวที่บ้านฝนกับสามีของเธอ

ลูกสาวทำแกงจืดเต้าหู้หมูสับกับปลาทอด เรานั่งคุยกันเรื่องแผนไปเที่ยวช่วงวันหยุด

ระหว่างนั้นฝนถามว่า

“แม่ ได้ข่าวจากวิชัยอีกไหม?”

“ไม่ได้เลย”

“แม่ยังคิดถึงเขาหรือเปล่า?”

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“บางครั้งแม่ก็คิดถึงผู้ชายที่แม่เคยเชื่อว่าเขาเป็น”

ฝนวางช้อนลง

“แต่นั่นไม่ใช่คนเดียวกับตัวจริงของเขาใช่ไหม?”

“ใช่ลูก” ฉันตอบ “ไม่ใช่เลย”

เมื่อกลับถึงบ้านในคืนนั้น ฉันเห็นข้อความเสียงจากแม่

แม่โทรมาเตือนให้ฉันไปกินข้าวกลางวันด้วยกันในวันอาทิตย์

“แล้วอย่าลืมซื้อขนมกล้วยมาด้วยนะลูก แม่อยากกิน”

ฉันฟังข้อความนั้นสองครั้ง

จากนั้นเขียนคำว่า ขนมกล้วย ลงในรายการซื้อของ

เมื่อก่อนฉันคงนั่งถือโทรศัพท์ทั้งคืน รอข้อความลับจากวิชัย

แต่คืนนี้ฉันวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ เตรียมถ้วยกาแฟสำหรับเช้าวันรุ่งขึ้น แล้วเข้านอน

วันอาทิตย์แม่จะรอฉันอยู่

และฉันจะไปหาแม่

โดยไม่ต้องหาข้ออ้าง

ไม่ต้องมีความลับ

และไม่ต้องโกหกใครอีกต่อไป