วันนั้นผมกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องครัว ผมก็เห็น Elena แม่วัย 72 ปีของผมยืนอยู่หน้าอ่างล้างจาน มือของเธอแดงและบวมเพราะโรคข้ออักเสบ
“ในซองนี้มีเงินสองหมื่นดอลลาร์นะ มารีน่า เอาไปซะ ไปจัดการเด็กในท้อง แล้วอย่าติดต่อฉันมาอีกเด็ดขาด!” เอเดรียนโยนซองจดหมายลงบนโต๊ะในครัว ฉันจ้องมองชายที่ฉันรักมาตลอดสี่ปี
ตอนอายุ 46 ปี ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองใบหย่าสองฉบับและรูปถ่ายงานแต่งงานหนึ่งใบที่ฉันไม่เคยกล้าทิ้งไป เช้าวันนั้น แม่โทรมาหาฉัน “ลอร่า ลูกจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียวแบบนี้ไม่ได้นะ”
“อย่าให้สามีของคุณเข้าใกล้เด็กคนนี้อีกเด็ดขาด และฟังผมให้ดีนะครับ รีบโทรหาทนายความของคุณทันที!” ฉันจะไม่มีวันลืมคำพูดเหล่านั้น คุณหมอยืนอยู่ข้างเครื่องอัลตราซาวนด์
ฉันชื่อมาร์กาเร็ต วิลสัน อายุ 68 ปี และจนกระทั่งเช้าวันอังคารวันนั้น ฉันยังเชื่อว่าลูกสาวของฉันแต่งงานกับผู้ชายที่แสนดีและมีจิตใจอ่อนโยนที่สุดในโลก แต่ฉันคิดผิดอย่างมหันต์
ในคืนที่สามีตบหน้าฉันต่อหน้าแขกสามสิบคน ฉันคิดว่าชีวิตแต่งงานของฉันคงจบสิ้นแล้ว ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เกลียดฉันมาตลอดสิบสองปี จะกลายเป็นคนที่เปิดโปงคำโกหกทั้งหมดที่สามีวางแผนปกปิดไว้อย่างแนบเนียน
“คุณเอาของของคุณไปได้ทั้งหมดนะเฮนรี่ แต่ก่อนออกไป ช่วยวางกุญแจบ้านไว้บนโต๊ะในครัวด้วย” มนัสวี ภรรยาของผม พูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงสงบจนผมแทบจะโกรธเธอ เราแต่งงานกันมาสามสิบปี
ฉันแต่งงานกับแดเนียลมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปีแล้ว เรามีบ้านที่สวยงาม มีลูกสาววัยเก้าขวบชื่อว่าลิลลี่ และมีครอบครัวที่ฉันเชื่อมาตลอดว่ามีความสุข โอลิเวีย น้องสาวของฉัน
ฉันเคยจินตนาการถึงวันที่เราจะพาลูกแฝดกลับบ้านนับร้อยครั้ง ฉันนึกภาพสามีของฉัน แดเนียล อุ้มลูกคนหนึ่ง ส่วนฉันอุ้มอีกคนหนึ่ง ฉันจินตนาการถึงลูกโป่งที่ประตูหน้าบ้าน
วันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของผมกลับกลายเป็นฝันร้ายทันทีที่คุณหมอเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของภรรยา เอมิลี่ ภรรยาของผม เพิ่งให้กำเนิดลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักของเรา









