ยานายืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือหนึ่งถือถ้วยกาแฟ พลางมองออกไปยังตัวเมือง อพาร์ตเมนต์ที่เธออาศัยอยู่นั้นเป็นมากกว่าสถานที่พักอาศัยธรรมดา มันคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
มาร์กาเร็ตยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น กอดอก ราวกับไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น ส่วนลิลลี่ตัวน้อยของฉันนั่งอยู่บนโซฟา ตัวสั่นและร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม ผมยาวสวยงามของเธอถูกโกนออกจนหมด
“แดเนียล พรุ่งนี้แม่เชิญวาเนสซามาทานอาหารเย็นด้วยนะ เธอสวย มีการศึกษา และมาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตา ถึงเวลาแล้วที่ลูกจะเลิกเสียเวลากับเอ็มม่าเสียที” ฉันยืนนิ่งอยู่กลางบันได
สิ่งสุดท้ายที่เฮเลนาจำได้ คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของสามี ซึ่งกำลังมองเธออยู่เหนือเตียงในโรงพยาบาล “สัญญากับฉันนะว่าคุณจะดูแลลูกสาวของเราให้ดี”
ชายชรานั่งอยู่บนเบาะหลังรถของผมมาได้สิบเจ็ดนาทีแล้ว จู่ ๆ เขาก็กระซิบขึ้นมาว่า “แม่ของคุณ… เธอชื่อมาร์กาเร็ตใช่ไหม?” มือของผมกำพวงมาลัยแน่นขึ้นทันที “ใช่ครับ”
“แม่ หนูไม่ต้องการเด็กคนนี้ พาเธอไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเถอะ หนูไม่สนใจหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” นี่คือคำพูดที่ลูกสาวของฉันเอ่ยออกมา เพียงสามวันหลังจากที่เธอฝังศพสามีของตัวเอง
วันที่สามีของฉันรู้ว่าฉันตั้งครรภ์เป็นครั้งที่สี่ เขาไม่ได้กอดฉัน เขาไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำ แต่กลับคว้าข้อมือฉัน จ้องมองเข้ามาในดวงตา แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ฉันจะไม่มีวันลืม
“เลน่า สมัยนี้ปริมาณสำคัญกว่าคุณภาพนะ” อันตอนประกาศเสียงดังขณะพลิกไม้เสียบเนื้อบนเตาบาร์บีคิว “จริงไหมจ๊ะ ที่รัก? ผู้หญิงที่ดีควรมีทุกอย่างอย่างเหลือเฟือ
“แดเนียล ฉันท้อง” คำสามคำนี้ควรจะเป็นคำพูดที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่กลับทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบ แคเธอรีน ภรรยาของผม ยืนอยู่ในห้องครัวพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ที่แสดงผลเป็นบวก
วันที่ฉันไล้ลูกสะใภ้ออกจากบ้าน หลานสาววัยสิบสามปีของเธอวิ่งเข้ามากอดขาฉันแล้วร้องไห้จนแทบพูดไม่เป็นคำ “คุณตาคะ อย่าไล่แม่ไปเลยค่ะ หนูเป็นคนเอาเอกสารไปเอง”