ฉันแต่งงานกับแดเนียลมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปีแล้ว เรามีบ้านที่สวยงาม มีลูกสาววัยเก้าขวบชื่อว่าลิลลี่ และมีครอบครัวที่ฉันเชื่อมาตลอดว่ามีความสุข โอลิเวีย น้องสาวของฉัน
ฉันเคยจินตนาการถึงวันที่เราจะพาลูกแฝดกลับบ้านนับร้อยครั้ง ฉันนึกภาพสามีของฉัน แดเนียล อุ้มลูกคนหนึ่ง ส่วนฉันอุ้มอีกคนหนึ่ง ฉันจินตนาการถึงลูกโป่งที่ประตูหน้าบ้าน
วันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของผมกลับกลายเป็นฝันร้ายทันทีที่คุณหมอเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของภรรยา เอมิลี่ ภรรยาของผม เพิ่งให้กำเนิดลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักของเรา
ผมอายุหกสิบแปดปีและเดือนที่ผ่านมาผมกลับไปยังบ้านเกิดของฉันหลังจากที่ยี่สิบสองปีของก ยี่สิบสองปีผมทำความสะอาดบ้านของคนอื่นดูแลพ่อแม่ผู้สูงอายุทำอาหารและเลี้ยงดูลูกๆขณะ
เพื่อนของผมอายุ 37 ปีแล้ว มีรายได้เดือนละหลายแสนบาท ขับรถเมอร์เซเดส และอาศัยอยู่ใจกลางกรุงเทพฯ แต่กลับยังแต่งงานไม่ได้เพราะเหตุผลเพียงข้อเดียว… “แม่ครับ
ตำรวจเดินเข้าไปหาเมสันและสั่งให้เขาวางแฟ้มลงบนพื้น เมสันลังเล จากนั้นเขาก็มองไปที่เทเรซา — แม่ครับ — เขาพึมพำ — ผมคิดว่าแม่ควรบอกความจริงกับเขา แม่ของผมตะโกนขึ้นมาทันที
วิชัยปิดประตูห้องพัก เขาปิดมันแรงเสียจนฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังพยายามขังความจริงทั้งหมดไว้ภายในห้อง “นี่มันไร้สาระสิ้นดี” เขาพูด “สุภา คุณกำลังทำเรื่องส่วนตัวให้กลายเป็นเรื่องใหญ่”
เป็นเวลาหลายเดือนที่ผมพยายามหลอกตัวเองว่า วาเนสซ่าแค่เหนื่อยล้าจากการดูแลแม่สูงวัยของผม หลังจากที่ท่านประสบภาวะหลอดเลือดสมองอย่างรุนแรง ผมคอยหาเหตุผลมาแก้ตัวให้ภรรยาอยู่เสมอ
ตอนอายุห้าสิบห้า ผมเชื่อว่าตัวเองสมควรได้รับโอกาสครั้งที่สองในการมีความสุข ผมแต่งงานกับภรรยาชื่อมาร์กาเร็ตมานานถึงสามสิบปี เรามีลูกที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสองคน
เมื่อผมเปิดประตูบ้าน ผมถึงกับยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน โดยจับมือเด็กหญิงตัวน้อยสองคนเอาไว้ ชั่วขณะหนึ่ง ผมคิดว่าตัวเองตาฝาดไป









