“ถอดชุดบ้า ๆ นั่นออกเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกชายของฉันอีกต่อไป!” พ่อของผมตะโกนเสียงดังอยู่หน้าโบสถ์ ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สวมชุดเดรสสีแดงสั้น
ตอนที่ฉันแต่งงานกับแดเนียล ฉันเชื่อว่าตัวเองได้พบกับผู้ชายที่จะใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า เราคบกันมาเกือบยี่สิบปี เรามีบ้าน มีความฝัน มีทรัพย์สินร่วมกัน
ตอนที่ผมพบแคทเธอรีนครั้งแรก เธออายุ 41 ปี แต่งงานแล้ว และเป็นแม่ของลูกสองคน ส่วนผมอายุ 38 ปี หย่าร้าง และเชื่อมั่นว่าตัวเองจะไม่มีวันตกหลุมรักใครอีกแล้ว
วันที่ลูกสาวของฉันอายุครบ 5 ขวบ ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเรา แต่กลับกลายเป็นวันที่ฉันค้นพบว่าชีวิตแต่งงาน ครอบครัว และแม้แต่ตัวตนของลูกสาว
Eric สามีของฉัน เป็นคนที่เก่งเรื่องทำให้คนอื่นต้องรอมาโดยตลอด ตลอดชีวิตแต่งงาน 16 ปี ฉันคุ้นเคยกับการไปถึงร้านอาหารตามเวลาจอง งานแสดงของโรงเรียน เที่ยวบิน
แกรนท์ สามีของฉัน กำลังนอนเอนกายอย่างสบายอยู่บนโซฟา พลางหัวเราะกับบางสิ่งในโทรศัพท์ ขณะที่เฮเลน แม่วัย 66 ปีของฉัน กำลังดิ้นรนทำอาหารอยู่ในห้องครัวที่ร้อนระอุ
เมื่ออายุ 67 ปี มาร์กาเร็ต วิลเลียมส์ มีทุกอย่างที่ผู้หญิงในวัยเดียวกันควรจะมี บ้านที่สะดวกสบาย เงินบำนาญพอใช้ ลูกสองคนที่ประสบความสำเร็จ และหลานอีกสี่คนที่มาเยี่ยมเธอในช่วงวันหยุด
วันนั้นผมกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องครัว ผมก็เห็น Elena แม่วัย 72 ปีของผมยืนอยู่หน้าอ่างล้างจาน มือของเธอแดงและบวมเพราะโรคข้ออักเสบ
“ในซองนี้มีเงินสองหมื่นดอลลาร์นะ มารีน่า เอาไปซะ ไปจัดการเด็กในท้อง แล้วอย่าติดต่อฉันมาอีกเด็ดขาด!” เอเดรียนโยนซองจดหมายลงบนโต๊ะในครัว ฉันจ้องมองชายที่ฉันรักมาตลอดสี่ปี
ตอนอายุ 46 ปี ฉันยืนอยู่ในห้องครัว มองใบหย่าสองฉบับและรูปถ่ายงานแต่งงานหนึ่งใบที่ฉันไม่เคยกล้าทิ้งไป เช้าวันนั้น แม่โทรมาหาฉัน “ลอร่า ลูกจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียวแบบนี้ไม่ได้นะ”









