“แม่ หนูไม่ต้องการเด็กคนนี้ พาเธอไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเถอะ หนูไม่สนใจหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” นี่คือคำพูดที่ลูกสาวของฉันเอ่ยออกมา เพียงสามวันหลังจากที่เธอฝังศพสามีของตัวเอง
วันที่สามีของฉันรู้ว่าฉันตั้งครรภ์เป็นครั้งที่สี่ เขาไม่ได้กอดฉัน เขาไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำ แต่กลับคว้าข้อมือฉัน จ้องมองเข้ามาในดวงตา แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ฉันจะไม่มีวันลืม
“เลน่า สมัยนี้ปริมาณสำคัญกว่าคุณภาพนะ” อันตอนประกาศเสียงดังขณะพลิกไม้เสียบเนื้อบนเตาบาร์บีคิว “จริงไหมจ๊ะ ที่รัก? ผู้หญิงที่ดีควรมีทุกอย่างอย่างเหลือเฟือ
“แดเนียล ฉันท้อง” คำสามคำนี้ควรจะเป็นคำพูดที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่กลับทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบ แคเธอรีน ภรรยาของผม ยืนอยู่ในห้องครัวพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ที่แสดงผลเป็นบวก
วันที่ฉันไล้ลูกสะใภ้ออกจากบ้าน หลานสาววัยสิบสามปีของเธอวิ่งเข้ามากอดขาฉันแล้วร้องไห้จนแทบพูดไม่เป็นคำ “คุณตาคะ อย่าไล่แม่ไปเลยค่ะ หนูเป็นคนเอาเอกสารไปเอง”
เมื่อผู้พิพากษาประกาศว่าอดีตสามีของฉันจะได้รับบ้านของเรา รถยนต์ทั้งสองคัน และเงินเกือบทั้งหมดในบัญชีธนาคารร่วมกัน ทุกคนในห้องพิจารณาคดีต่างมองฉันด้วยความสงสาร
ฉันไม่ควรกลับถึงบ้านจนกว่าจะถึงหกโมงเย็น แต่การประชุมที่ถูกยกเลิกทำให้ฉันกลับบ้านเร็วกว่ากำหนดถึงสามชั่วโมง และสิ่งที่ฉันพบในบ่ายวันนั้นก็ทำลายทุกสิ่งที่ฉันเคยเชื่อเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของตัวเอง
เช้าวันอังคาร เวลา 10:17 น. ฉันได้รับโทรศัพท์ด่วนจากโรงเรียนของลูกชาย “คุณนายคาร์เตอร์ ดิฉันคือผู้อำนวยการวิลเลียมส์ค่ะ คุณต้องมาที่โรงเรียนทันที” หัวใจของฉันหล่นวูบ
สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุดคือการรู้ว่าลูกชายแท้ ๆ ของฉันยังคงเลือกที่จะมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันได้ ฉันกำลังยืนทำอาหารเย็นอยู่ในครัว จู่ ๆ ลูกสะใภ้ก็เปิดประตูเข้ามาอย่างแรง
ทันทีที่สามีของฉันผลักฉันตกลงไปในสระว่ายน้ำ แขกทุกคนในงานเลี้ยงฉลองแต่งงานก็พากันหัวเราะลั่น ชุดแต่งงานของฉันอุ้มน้ำจนหนักและดึงร่างของฉันจมลงไปใต้ผิวน้ำ